หนำใจยัง

หลอกให้รัก หลอกให้หลง หลอกให้เชื่อ
หลอกจนเบื่อ หนำใจ แล้วสิหนอ
ใจเอ๋ยใจ เขาทำ ได้ลงคอ
ปล่อยให้รอ รอรอ ทุกค่ำคืน
ทุกทุกอย่าง ผ่านมา แล้วผ่านไป
ไม่เหลือเยื่อ เหลือใย สุดจะฝืน
ช่างกระไร เห็นเรา เป็นคนอื่น
ต้องกล้ำกลืน น้ำตา เป็นอาจิณ

ยิ่งกว่าคำพูด 2

สายลมแรงร้อนรุ่มเข้าโหมหัก
อันความรักที่ปรากฏเป็นไฉน
ลอยละลิ่วตามลมหรืออย่างไร
ไยหายไป ให้คอย ทุกเช้าเย็น
ครั้นฟ้ามืดดาวเดือนขึ้นดื่นดาด
ภาพที่วาดในใจใช่ที่เห็น
เธอเย็นชาใช่อบอุ่นเช่นเคยเป็น
เธอไม่เห็นความสำคัญทุกเรื่องราว
มือที่จับแนบชิดสนิทเชื้อ
อบอุ่นเมื่อประคองป้องลมหนาว
นั่งดูดาวล้อมเดือนสุกสกาว
เพริศพริ้งพราววาววับประดับอุรา
ในวันนี้เธอไปไม่หวนกลับ
มาลาลับจากฉันผู้คอยหา
ความรักอุ่น ซึ้ง ยังตรึงตรา
คะนึงหาดวงใจผู้เคบชิดกาย
การกระทำเธอนั้น...ยิ่งกว่าคำพูด
ยังดูดดื่มซึบซับมิรู้หาย
จะติดตรึงผูกพันจนวันตาย
และสุดท้ายจะจดจำตราบนิรันดร์