เพิ่งจะรู้

เจ็บจริง เจ็บจัง ยังเจ็บอยู่
เพิ่งจะรู้ พิษรัก นี้ร้ายเหลือ
เจ็บยิ่งกว่า เข็มแหลม ทิ่มแทงเนื้อ
ไม่เคยเชื่อ ยามเพื่อน เตือนให้คิด
โอ้เพื่อนจ๋า ครา่นี้ ฉันได้ซึ้ง
ระลึกถึง คำเตือน เพื่อนสนิท
ว่าคำพูด ของคน ที่เคยชิด
อาจเบือนบิด เป็นอื่น ยามเขาชัง

ไม่เข้าใจจริงจริง

ตกดึก ร้องไห้ เพราะใจรันทด
ใจทั้งหมด เทให้เธอ เมื่อไรหนอ
รู้สึกตัว อีกที ให้แท้ท้อ
แต่ไม่ขอ ให้เธอ มาเห็นใจ
เหตุไฉน จึงเป็น ถึงเพียงนี้
ยามราตรี เหงาอุรา น้ำตาไหล
มีคำถาม ว่าทำไม และทำไม
เธอจากไป ไม่ไยดี คนนี้เลย
บอกหน่อยหนา ว่าฉัน ทำไรผิด
เพื่อนสนิท ชิดเชื้อกัน นะอกเอ๋ย
ไม่เข้าใจ จริงจริง ไยเฉยเมย
เหมือนไม่เคย ได้รัก รู้จักกัน

ใครคนนั้น

ใครคนนั้น ที่ฉัน เฝ้าฝันถึง
ใครคนหนึ่ง ซึ่งฉัน คะนึงหา
โอ้จันทร์จ๋า เขาจะรู้ หรือไม่ว่า
ทุกเวลา ผ่านไป ฉันตรอมตรม
ชีวิตฉัน ตั้งแต่ เขาตีจาก
เหลือแต่ซาก ความทรงจำ อันขื่นขม
ใจน้อยน้อย ดวงนี้ มีแต่ระทม
คงสาสม แก่ใจ ใครคนนั้น

แก้วใจเอย

ดึกดื่น ค่อนคืน นอนไม่หลับ
เขาจะกลับ มาหา เราหรือไม่
ยินแต่เสียง จักจั่น และเรไร
ฝากลองไน ร่ำร้อง ก้องไปง้อ
ป่านนี้ เขาทำ อะไรอยู่
จะคิดถึง โฉมตรู บ้างไหมหนอ
คนทางนี้ ได้แต่รอ รอและรอ
สุดจะท้อ เสียแล้ว แก้วใจเอย

ลืมแล้วหรือ

คิดถึงครั้ง ก่อนเก่า ที่เคยชื่น
คิดถึงคืน คิดถึงวัน อันสดใส
เคยแต่งกลอน ฉอเลาะ กันสุขใจ
ใครหนอใคร บอกว่า รักนิรันดร์
มาวันนี้ เธอหลบลี้ และหนีหน้า
ลืมเวลา ที่สองเรา เคยสุขสันติ์
ลืมแล้วหรือ ที่เคย หยอกล้อกัน
ภาพเหล่านั้น ไม่เหลือ แล้วหรือไร

หยุดเถอะ

อากาศร้อน แต่ใจฉัน ร้อนยิ่งกว่า
ร้อนอุรา ร้อนรุ่ม กลุ้มเหลือหลาย
ทำอย่างไร ใจเรา จะผ่อนคลาย
ใจสลาย เสียก่อน นะครานี้
เธอตีจาก พรากไป ไม่อาทร
คงไม่ย้อน คืนมา หาโฉมศรี
ขอให้เธอ สุขเกษม และเปรมปรีดิ์
ขอคนดี อย่าทำร้าย ใครอีกเลย

เอาคืนไป

คนโบราณ ท่านว่า น่าคิดนัก
ยามแรกรัก น้ำต้มผัก ก็ว่าหวาน
ครั้นเวลา ผ่านไป ยังไม่นิ่นนาน
มาหาญหัก น้ำใจ ไร้ไมตรี
คำว่า"รัก" ที่เธอ เคยมอบให้
เอาคืนไป เสียเถิด จะประเสริฐศรี
ขอให้เธอ มีสุข นะคนดี
ส่วนฉันนี้ ขอให้พ้น คนหลายใจ