เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2552 ได้ไปนอนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่สัมผัสความหนาวที่ดอยอ่างขาง อากาศไม่ได้หนาวอย่างที่คิด แต่ไม่ผิดหวังตรงที่ดอยนี้สวยมาก ทะเลหมอกยามเช้าสวยประทับใจ ขอชม อบต.ที่นี่ค่ะ ให้ความสะดวกและความสนุกสนานแก่ผู้มาพักได้ดีมาก มีการแสดงเต้นสิงโต และระบำชาวเขาน่ารักมาก จัดระเบียบให้ชาวเขาขายของเป็นที่เป็นทาง ห้ามเดินเร่ขาย โดยเฉพาะช่วงกลางคืน เพราะกลัวผู้มาเยือนจะรำคาญ ข้าพเจ้าและเพื่อนๆๆเดินชมสินค้าของชาวเขา ตอนแรกไม่มีใครคิดอยากจะซื้อลูกปัด และ สร้อยคอ สร้อยข้อมือ เพราะพวกเราไม่มีใครใช้เครื่องประดับ จะซื้อเสื้อหนาวหรือผ้าพันคอ ก็เตรียมกันมาแล้ว ก็เดินชมสินค้าไปเรื่อยๆๆเผื่อว่าอาจจะเจอของแปลกๆๆ พวกเราเดินผ่านร้าน(แบกะดิน) ร้านหนึ่ง สาวชาวเขา(แม่ค้า) หันมามองและสบตากะพวกเรา พวกเราทุกคนหยุดเดินและหันมามองตากัน ครู่เดียวคิดตรงกันเลยนะบัดนั้น พวกเราซื้อสินค้าของเธอคนละชิ้น 2 ชิ้น ท่านทราบมั้ยคะว่าเพราะเหตุใด พวกเราถึงได้ช่วยเธอซื้อสร้อยคอ สร้อยข้อมือ ผ้าพันคอ ฯลฯ เป็นเพราะสายเตาของเธอค่ะ สายตาของเธอช่างเว้าวอน ช่างขอความเห็นใจ ใจร้ายนะถ้าไม่ซื้อ พวกเราคิดเหมือนกันค่ะ ว่า สายตาของเธอ ยิ่งกว่าคำพูด ซะอีก
อยากไปดอยอ่างขางมั่งจังค่ะ
ตอบลบถ้ามีโอกาศคงได้ไปเยือน คริคริ
เรียบเรียงให้ถูกคำครับจะได้ขึ้นหน้าหนึ่ง
ตอบลบอยาก ไป เหง สาย ตา คู่ นั่น บ้าง จัง เลย ค่ะ
ตอบลบแววตา สือภาษาค่ะ
ตอบลบจุ๊บแจง
หุยเสียดายมะได้ปายด้วยคิคิ....... จายดีกานจังค้าบเพ่ฟ้า
ตอบลบ"ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ" น้องจิเชื่ออย่างนั้นค่ะ ^_^...อยากไปสัมผัสแววตาอย่างนั้นบ้างจัง
ตอบลบ